Logo SlavenkasSlavenkas Tekstlogo

voorpagina > verslag 2010

 

 Reisverslag

Marijn van Wijngaarden

 

Terwijl de golven van de Noordzee zachtjes tegen de boeg van de Eendracht slaan blijft de wind nog achterwege. Een mooie gelegenheid om elkaar beter te leren kennen na een dag eerder vertrokken te zijn uit de haven van Antwerpen.
Na een nachtelijke tocht op de motor verschijnen we bij de ochtendgloren voor de kust van Zeebrugge alwaar 's middags de start van de race zal plaats vinden. Ruim 60 schepen in diverse maten zullen dan deelnemen aan de eerste etappe van de Tall Ships Race 2010.

Terwijl de Eendracht met zo'n 35 trainees aan boord rustig ligt te wachten voor de kust van Zeebrugge wordt er op het dek al druk uitleg gegeven over allerlei lijnen en lieren, daarnaast is er ook tijd om kennis met iedereen te maken. Je zit toch zeker de komende 2 weken met elkaar aan boord en je zal het met dat clubje moeten rooien.
Iedereen wacht vol smart op de start van de race en we doen er met z'n allen ook de moeite voor om zo gunstig mogelijk te kunnen starten, maar tsja wat als de wind het af laat weten....
Na een paar uur uitstel en een maaltijd verder is het eindelijk tijd om te starten aan race 1, iedereen is gemotiveerd en het wachtsysteem van 4 uur op, 8 uur af, wordt ingevoerd.

Ingedeeld in de Witte wacht is het voor ons tijd om van 20 tot 24 uur wacht te lopen, de race is net een half uur begonnen en al snel word er een trimronde gehouden. Er word gekeken of alles nog wel optimaal afgesteld staat want we doen natuurlijk mee om te winnen!
Er komt langzaam meer wind en iedereen begint zich steeds meer op zijn plek te voelen.
Na een zonnige dag ging het er toch op lijken dat het 's avonds tijdens onze wacht wat zou gaan regenen. Dus maar alvast het zeilpak en de laarzen pakken want je weet maar nooit.
De wind neemt rustig wat toe en blijf ongeveer een uurtje op ongeveer 15 knopen hangen wat een goede windkracht 4 is.
Een verdacht donkere lucht begint te naderen en alle zeilen staan nog op, de kapitein besluit de bootsman even te roepen voor advies, ik sta ondertussen op de binnenbrug even te kijken naar onze positie en die van de concurrenten. En hou stiekem met een schuin oog ook het weer in de gaten.
Wie dacht dat je alles wel aan kan zien komen heeft het mis, op het moment dat de kapitein en bootsman de brug binnen komen zien we de windmeter oplopen tot 35-40 knopen, en dat terwijl alle zeilen opstaan, de eerste zeilen moeten er bij windkracht 3 eigenlijk al uit, maar er is in een fractie van een aantal seconden de dubbele snelheid wind bijgekomen.
Orders vliegen heen en weer en iedereen die wakker is vliegt over het dek , het schip gaat op 1 oor liggen (andere term voor schuinhangen) en de regen klettert in mijn gezicht.
Topzeilen worden neergehaald op een manier die niet hoort maar het kan even niet anders, de adrenaline giert door je lijf en je hebt moeite om je staande te houden. De ene loopt al in zijn zeilpak terwijl de ander nog in zijn t-shirtje naast je staat te helpen, sommige dingen komen zo snel dat je niet de tijd hebt om even op je gemak een pak aan te trekken.
Gelukkig drijft de wolkbreuk incl. wind gauw verder maar echt rustig word het niet meer.

Er blijft een stevige windkracht zeven/acht staan (gemiddeld rond de 30-35 knopen wind) en er word besloten om voor een voor de windse koers te gaan (wind komt van schuin achter). Dit houdt in dat de wind vanuit een hoek vanachter komt, iets waar een schip als de Eendracht niet optimaal in kan presteren maar het is wel de meest verstandige zet, overstag gaan is met windkracht 8 ook geen pretje.
Van slapen komt eigenlijk weinig, het schip rolt, stampt en je hebt het gevoel in een kurkentrekker te zitten, echt rustig is het niet te noemen. En slapen is er niet echt bij...
De volgende dag is het gewoon weer aan de bak en het weer is niets veranderd en zo blijft het voor ruim 2 dagen.
Trainees mogen niet meer achter het roer staan vanwege de risico's die er gelopen worden, enkel de stuurmannen en bootslieden nemen het roer in handen, we "driften" over de golven maar gaan wel met een geweldige snelheid van 13-14 knopen gemiddeld wat ruim 20 km/u is.

Iets wat vele schepen niet verwacht hadden, en wij evenmin, is dat we binnen twee en een halve dag vanaf de kust van Zeebrugge de kust van Aalborg al beginnen te zien, er word ongelooflijk hard gezeild en we zijn niet de enige die vaart maken.
Ook de andere tall ships houden de vaart erin en er zijn al enkele grote jongens gefinished, zelfs al binnen twee dagen. Iets wat men nog nooit heeft meegemaakt met de tall ships races.

Zodra de finishlijn gepasseerd is komt er een bepaalde rust aan boord, de wind is enigszins afgenomen en we krijgen een dag om bij te komen. Tijdens deze dag word er besloten om op de motor naar het plaatsje Krager te gaan.
De kapitein heeft deze tip gekregen van vriendenschip Christian Radich, en via telefonisch contact met de loods hebben we toestemming om de haven aan te doen. s Middags omstreeks 16:00 uur komen we de haven binnen en trekken veel bekijks bij de lokale bevolking. Net voor het begin van het fjord worden we gescorteerd door enkele locals die verbaasd kijken naar de Eendracht.
Ze krijgen namelijk niet iedere dag een Tall Ship met een lengte van ruim 60 meter over de vloer.

Na een dag in Krager te hebben gelegen is het toch weer tijd om het ruime sop te kiezen, het doel is om een verderop gelegen haven te bezoeken. Het plan van de kapitein is om van Krager eerst zuidelijk te navigeren richting Denemarken om zo later weer terug de slag te maken naar onze bestemming Risr. Voor deze ene dag hebben we een tweetal gasten aan boord die het leven aan boord van tall ship wel mee wilde maken.
Op het moment dat we de haven uit gaan begint langzaam de wind toe te nemen, uiteindelijk komen we weer uit op een fikse windkracht 7 a 8 maar gelukkig nu met een gunstigere windhoek.
Het schip begint langzaam te hellen en blijft ook zo liggen. Iets wat door iedereen zeer op prijs word gesteld na bijna 3 dagen in een wasmachine geleefd te hebben.
Tegen de avond word er toch besloten eerder terug te koersen naar
Risr, dit omdat n van onze one-day-flies aan boord gezondheidsproblemen blijkt te hebben en niet zeeziek mag worden. De route word ingekort en s nachts komen we stilletjes de kleine haven van Ris
r binnen, overal zie je mensen buiten staan om te kijken wat voor gevaarte er binnenkomt en ook hier gooien we weer hoge ogen.

Je gaat toch min of meer voor een zeilvakantie dus na een dag liggen is het weer tijd om naar open zee te gaan. Er is besloten om al richting Aalborg te gaan koersen daar zullen we aankomen voor Sail Aalborg. Alle deelnemende schepen zullen op dezelfde dag aankomen en hun plek innemen aan de kade zo ook de Eendracht.
Omdat een Sail evenement toch wat drukte met zich meebrengt wilt de kapitein het Captains Dinner al gedaan hebben voordat we Sail Aalborg bezoeken. Voordat we van
Risr doorgaan naar Aalborg word er besloten voor een middag in Skagen te gaan liggen.
Skagen is het meest noordelijke puntje van Denemarken en ligt op enkele uren varen van Aalborg.

Iedereen krijgt de tijd om wat voor te bereiden voor het Captains Dinner, er word van iedere wacht verwacht dat ze een act uitvoeren. Onze wacht (witte wacht) besluit vanwege de gevarieerde samenstelling tussen Belgen en Nederlanders een filmpje op te nemen met als hoofdlijn een kaping van de Eendracht door de Belgische opstappers. Welke uiteindelijk worden verslagen en verbroederen met de Nederlanders. Aan boord van een schip krijg je eigenlijk vrij weinig mee van het nieuws in de wereld, iets wat eigenlijk prettig is om te ervaren. De verkiezingen in Nederland waren net achter de rug en de Vlamingen hadden nog problemen met enkele districten en de formatie ervan. Nieuws kregen we er niet van dus hebben we als schip er maar voor gekozen er vanuit te gaan dat we allemaal!! tot de republiek der verenigde Nederlanden zouden behoren bij terugkomst.

Na een heerlijk captains Dinner inclusief onze premiere van de korte film gaan de trossen los en word er koers gezet naar Aalborg.
Alwaar we de volgende ochtend aankomen. De haven van Aalborg ligt een aardig stuk landinwaarts maar bij binnenkomst van de riviermonding worden er eerst een aantal genodigden aan boord gebracht die samen met ons het ontbijt zullen nuttigen. Bij de genodigden zijn ook onze Liaison Officers. Deze Liaisons zijn onze steun en toeverlaat tijdens Sail Aalborg. Zij kunnen ons overal over informeren. Dit kan gaan van smeerolie voor de machinist tot een masseuse voor n van de trainees. Er is gelukkig direct een klik met dit echtpaar. Later in de week blijkt zelfs dat ze hun kenmerkende gele shirts inruilen voor onze Oranje Eendrachtshirts.

Een Sail evenement is geweldig om mee te maken, qua grote is het goed te vergelijken met Sail Amsterdam, immers dezelfde schepen van Sail Aalborg komen ook naar Sail Amsterdam via Kristiansand en Hartepool. Alleen zie je hier wat minder kleine bootjes voorbij komen als in Amsterdam. Eigenlijk wel rustig.
Voor bemanningsleden valt er in Aalborg genoeg te doen, alles is tot in de puntjes geregeld. Er word een feest georganiseerd voor bemanningsleden van alle schepen de zogenaamde crewparty- maar er kan ook deelgenomen worden aan sport en spel. Wil je gewoon je eigen gang gaan dan kan dat ook. De badge die iedere deelnemer aan de tallships race gekregen heeft geeft toegang tot al het openbaar vervoer in Aalborg en vrij toegang tot publieke gelegenheden zoals zwembaden en musea.

De voorlaatste dag van mijn reis word er door alle bemanningen nog een acte de presance gegeven voor de bewoners van Aalborg. Dit word gedaan in de Crew Parade. Iedereen zal netjes in een rij lopen en netjes laten zien hoe goed/schoon en georganiseerd ze zijn.
Zo zijn wij ook bezig met de voorbereidingen voor de Crew Parade. De kasten onder de banken gaan open en alle hulpmiddelen komen tevoorschijn. We zijn Nederlanders dus we hebben als uniform een oranje T-shirt gekregen.
Op ons gemakje lopen we naar de verzamelplek voor de Crew Parade toe, we worden omgeven door cameraploegen en fotograven. Dat heeft zo zijn reden moet ik eerlijk bekennen. Waar zal dat door komen? Onze kleding? Of het aantal decibellen geluid wat we produceren?
Waar de overige schepen zich over het algemeen netjes gedragen zijn wij hollanders toch net even iets anders. We willen niet alleen opvallend zijn qua kleur, maar we willen ons ook audiovisueel op de kaart zetten voor de mensen in Aalborg. Vandaar dat de eerder genoemde hulpmiddelen ten volste gebruikt worden.
Al is niet iedereen in Aalborg even gecharmeerd van 10 vuvuzelas, 5 trommels, 8 ratels, en 4 cowbells. Maar ook onze stemmen worden op de proef gesteld. Onder een luid Wild Rover en Molly Malone verblijden we de inwoners. Daarnaast geven we ons graag ook een eigen plekje binnen de parade, iets wat nogal varieerd bij ons Hollanders. We houden van variatie dus vliegen van vooraan in de stoet tot achteraan in de stoet. Energie te over en dat word gewaardeerd!

Na 2 weken aan boord van de Eendracht is het tijd om huiswaarts te gaan, de bus  staat klaar om ons s nachts naar Rotterdam te brengen. Er word afscheid genomen van diverse bemanningsleden en vriendschappen zijn voor het leven gesloten!

Ik wil de Slavenkas van mijn kant ontzettend bedanken dat ik deze geweldige ervaring mocht mee maken. Het verslag heeft enige tijd op zich laten wachten maar eer dat het gevoel van zon tocht op papier hebt gaat er toch enige tijd overheen.  Zon tocht met de Eendracht is het begin van een virus, een gevoel.

Eendracht, je hebt een plekje in mijn hart!

 

_____________________________________________________________________________________

 

 

 

 

 

 


Stuur mail
Home

 

< /CENTER>



 
2002-2006 Slavenkas Zierikzee  |  stuur e-mail |  Laatste wijziging dinsdag 15 VIII 2006